-Teamata- :: Blog

Fan-fiction : Mysterious gift !

Pairing : Sawada Tsunayoshi x Cozato Enma [Katekyo Hitman Reborn]

Writer : -Teamata- [Muku-Tsuna or Franzz]

Author : Amano Akira

-One Shot-[ตอนเดียวจบ] 

PG - 13

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่ง  ที่ท้องนภาปลอดโปร่ง.. ไร้ซึ่งเมฆฝนหรืออสุนีบาตที่คึกคะนอง แมกไม้นานาพรรณชูช่อขึ้นสู้แสงแดดเหมือนทุกครา.. มันพริ้วไหวไปตามลม.. คล้อยตามราวกับกำลังเริงระบำ ครู่หนึ่งนั้นเขาเห็นว่ามีนางไม้วิจิตรอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ..ดึงสายตาให้ไปจดจ้องอยู่ชั่วขณะ ..น่าเสียดายที่มันไม่ได้สร้างความประทับใจให้เขาเหมือนครั้งแรกๆที่พบเห็น

เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาเจอได้ทุกวัน..

คล้ายกับเทปที่เปิดอยู่ซ้ำๆ วกไปวนมาไม่มีที่สิ้นสุด .. นี่คือภาพที่เห็นได้แทบทุกวันนับตั้งแต่พิธีสืบทอด

ทุกอย่างราบรื่น

ทุกสิ่งเป็นไปได้ด้วยดี

.. ความสงบสุขนี้.. ที่ฉันวาดหวังไว้อย่างนั้นหรอ?

เจ้าของห้วงความคิดยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานหรู มือแกร่งวางลงที่แผ่นกระจกพลางทอดมองไปยังสวนที่อยู่เบื้องล่าง

แสงเหลืองสว่างตกกระทบลงบนผิววารีของรูปปั้นน้ำพุอันถูกแกะสลักอย่างประณีต ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปนั่งลงบนโต๊ะทำงานหลังจากที่เขามองภาพเดิมของทุกเช้าเป็นอันที่เรียบร้อย

.. ไม่มีอะไรพิเศษเลยสินะ…

“ รุ่นที่สิบครับ ขออนุญาตครับ “

.. โกคุเดระคุงมาทักทายตอนเช้า… รายงานสิ่งที่ฉันจะต้องทำวันนี้แล้วคงจะขอตัวจากไปเหมือนทุกวันใช่ไหมนะ?

“ เข้ามาสิ “ วองโกเล่รุ่นที่สิบเอ่ยเสียงนุ่มแล้วขยับยิ้มอบอุ่นซึ่งมันเป็นนิสัยเขาไปเสียแล้ว ถึงแม้ว่าผู้พิทักษ์แห่งวายุของเขาจะยังไม่ได้เปิดประตูเข้ามาก็ตามทีเถอะ..

“ อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่สิบ! วันนี้อากาศดีเหมือนเคยเลยนะคร้าบ “ เจ้าของเรือนผมสีควันเอ่ยทักทายตามวิสัยและด้วยท่าทีเป็นกันเองดังเช่นครั้งเยาว์วัย มือขวาผู้จังรักภักดีเดินเข้ามาพร้อมเอกสารจำนวนไม่มากในมือโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้เรียบร้อย

“ นั่นสิโกคุเดระคุง “ ร่างที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตอบยิ้มๆ ริมฝีปากหมายจะขยับเพื่อถามถึงงานแต่ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเพราะประโยคต่อไปที่แล่นเข้ามาในโสตประสาท

“ วันนี้รุ่นที่สิบแปลกๆนะครับ เหม่ออะไรรึเปล่าครับ? หรือมีเรื่องเศร้าใจ!? บอกผมได้นะครับ!! ..“ สิ้นเสียงสุนทรมือขวาก็วางเอกสารลงแล้วทำท่าเหมือนจะเล่นจ้องตากับคู่สนทนา ทำเอาผู้ถูกขนานนามว่ารุ่นที่สิบถึงกับสะดุ้งโหยง ก็คุณท่านน่ะสิ กล่าวเสียงเข้มเสียงดุไม่พอยังส่งสายตาเหมือนว่าจะไปฆ่าใครเสียอย่างนั้นอีกต่างหาก ..

… วายุของเขานี่ไม่เปลี่ยนไปเลยแหะ

“เอ่อ ไม่มีหรอกโกคุเดระคุง .. ฉันแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปนิดหน่อยน่ะ..” ส่งยิ้มแห้งให้แล้วโบกไม้โบกมือไปมาราวกับว่าตัวเองไม่เป็นไรแล้วกระแอมเบาๆเชิงเป็นสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายวกเข้าเรื่องงานและภาระประจำวันนี้เสียที

“วันนี้ไม่มีงานเลยครับรุ่นที่สิบ พักผ่อนได้ตามอัธยาศัยเลยครับ มีแต่ของวันพรุ่งนี้และก็มะรืนครับ ส่วนเรื่องเจรจาของเมื่อวานผ่านไปได้ด้วยดีครับ .. และของก็ถึงมือทางเราเป็นที่เรียบร้อยครับรุ่นที่สิบ”

“อืม .. ขอบคุณมากนะโกคุเดระคุง” .. และนั่นคือคำกล่าวสุดท้ายที่มอบให้แก่วายุเพราะไม่นานนักเจ้าตัวก็เดินออกไปจากห้อง .. ไม่สิ.. เพราะตัวเขาเองบอกให้อีกฝ่ายไปพักผ่อนได้เหมือนกันมากกว่า..

..วันนี้คงจะจบลงด้วยภาพซ้ำๆสินะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เจ้าของเกศาฟูฟ่องสีไม้โอ๊คพาร่างตัวเองเดินมานยังสวนของปราสาทวองโกเล่ ณ จุดๆเดียวกับที่เขามองลงมาผ่านบานหน้าต่างในยามเช้า ทอดกายลงนั่งกับม้านั่งตัวสีขาวงาช้าง โดยมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาทำให้การที่สายตาของเขาจะไปปะทะตรงๆกับดวงอาทิตย์นั้นเป็นไปได้ยากพอควร .. เขามักจะมานั่งพักที่นี่บ่อยครั้ง .. ตั้งแต่มาเพื่อผ่อนคลายยันคลายความเหงา

…เฮ้อ .. เขาจะเบื่อชีวิตตายก่อนจะมีใครมาสอยเขาร่วงรึเปล่านะ

ถอนหายใจในมโนความคิดแล้วยีผมตัวเองจนฟูยิ่งกว่าเดิม … ให้ตายสิน่า

 “สึนะ..คุง?” เสียงหวานแว่วมาจากข้างหลังทำเอาความคิดเซ็งชีวิตสะดุดกึกทันที ใบหน้าคมสันหันไปมองเจ้าของเสียง ร่างของเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนานนั้นปรากฏตัวยืนอยู่ ความเปลี่ยนแปลงหลายปีทำให้เขาต้องกระพริบตาหลายรอบว่านั่นน่ะ.. ทั้งใบหน้าติดหวาน ผมสีแดงสดที่ยังสละสลวยเหมือนเคย .. เสียงตะกุกตะกักอ้ำอึ้งที่เหมือนกำลังเขินอายอะไรสักอย่างเวลาพูดกับเขา..

เอ็นมะ….?

นายรึเปล่า?...

“ .. สึนะคุงใช่ไหม?”  ไม่ว่าพลางเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นเพื่อความมั่นใจ ก่อนที่เจ้าของคำพูดนั้นจะต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อคนที่ตนถามไถ่ได้เข้ามาโอบร่างเข้าแนบชิดไว้เสียแล้ว.. คนโดนกอดหลับตาลงช้าๆแล้วคลี่ยิ้มที่แสดงถึงความดีใจอย่างเห็นได้ชัด

อบอุ่น.. กอดของนายยังเหมือนเดิมเลยสึนะคุง….

เหมือนเมื่อวันสุดท้ายที่นายอยู่ญี่ปุ่น…

เหมือนเมื่อ8ปีที่แล้ว…

วันที่นายจากผมไป..

“.. สึนะคุง.. มันเหงามากเลยนะ..

มันว้าเหว่มากเลยนะ..

มันหนาวมากเลยนะ…

ตื่นมา.. พอรู้ว่าจะไม่ได้คุยกับนาย

ตื่นมา.. พอรู้ว่าจะไม่ได้เจอกับนาย..

ตื่นมา.. พอรู้ว่ามือนี้มันเอื้อมไปไม่ถึงนายอีกแล้ว..

ผมไม่อยากตื่นเลยล่ะ สึนะคุง “

 “ยกโทษให้ฉันได้ไหม?” .. กระซิบข้างใบหูด้วยเสียงอันแผ่วเบา น้ำเสียงที่สั่นเทา .. ร่างกายที่กำลังไหวระริกทำให้คนตัวสูงกระชับกอดแน่นขึ้น การที่ร่างเล็กต้องมาทนทุกข์ทรมาณแบบนี้ เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นความผิดของเขาเอง..

ฮะๆ แย่ชะมัดเลย..

ห่วยสึนะก็ยังเป็นห่วยสึนะใช่ไหมเนี่ย…

“ นายอยากให้ฉันทำอะไรเพื่อชดใช้บาปของฉัน…. นายว่ามาเลยเอ็นมะ”

ฉันจะทำทุกอย่าง…

ฉันขอโทษ…ที่ปล่อยนายไว้คนเดียวแบบนั้น…

“ สึนะคุง..”

“มีนายอยู่ข้างกาย.. ผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว”

สิ้นเสียงสุนทรริมฝีปากของทั้งสองก็แนบสนิท แลกสัมผัสที่แสนหอมหวานแทนคำคิดถึงและคำบอกกล่าวอื่นหมื่นล้าน มอบความรู้สึกที่มีให้แก่กันและกันอย่างโหยหา เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าโพรงปากหวาน ในขณะเดียวกันที่มือหนานั้นเริ่มซุกซนอย่างหยุดไม่อยู่ … ความรู้สึกที่ไม่ได้พบพานกันมาถึงแปดปีถูกแสดงออกทั้งทางวาจาและร่างกาย…

และพลันที่มือนั้นละลาบละล้วงเขาใต้สาบเสื้อนั้นเอง เขาก็พบกับสิ่งที่คาดไม่ถึง

‘ สุขสันต์วันเกิดนะคร้าบรุ่นที่สิบ! .. วันนี้ผมเคลียร์คนออกไปให้หมดแล้วล่ะ เชิญใช้สถานที่ได้ตามสบายเลยนะครับ ‘

                                                - จากใจมือขวาและผู้พิทักษ์ –

… ก โกคุเดระคุง.. คุณฮิบาริ .. ยามาโมโตะ .. ร เรียวเฮ .. มุคุโร่ แรมโบ้ พวกนายยย!!?!

..งั้นที่เอ็นมะ มาที่นี่.. พ พวกนาย?!